Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Byłem, skończyłem, napisałem i teraz poprawiam „trzydziestkę” – czyli o tym jak uczyłem się pisać scenariusze w Bahama Films.

Gdzieś pod koniec lutego trafiłem na kurs pisania scenariuszy filmowych dla początkujących. Kurs prowadzony był przez Wiktor Piątkowski i Krzysztofa Maćkowskiego pod szyldem Bahama Films. Obaj brali udział w Laboratorium Scenariuszowym przy Studiu Munka w 2008 roku, napisali serial (który chcą nakręcić), Krzysztof „dodatkowo” wydał książkę „Raport Badeni”,

Cały kurs to kilka grup, w tej do której chodziłem było nas siedmioro. I siedem było też spotkań – co dwa tygodnie, po cztery godziny.

Kolejne spotkania wprowadzały nas w arkana pisania scenariuszy – od pomysłu sprowadzonego do tzw. logline’u, poprzez pomysł rozpisany na stronę (synopsis), później trzy do pięciu stron (treatment) kończąc drabince i ostatecznie pełnym scenariuszu trzydziestominutowego filmu. Każdy pracował nad swoim pomysłem i tekstem, a na zajęciach omawialiśmy pracę poszczególnych osób. Dodatkowo Wiktor z Krzysztofem opowiadali nieco o teorii mocno posiłkując się fragmentami filmów (albo „zadając” do domu obejrzenie konkretnego tytułu pod danym kątem).

Dodatkowymi „gratisami” w kursie było spotkanie z Piotrem Wereśniakiem – scenarzystą m.in. „Killera” oraz „Stacji” oraz reżyserem. Piotr opowiadał o swojej pracy bez krygowania się na wielkiego artystę – szczerze, do rzeczy, tak jak jest naprawdę. Drugi gratis to indywidualne konsultacje naszych tekstów.

Kilka słów podsumowania (i więcej zdjęć) znajdziecie na stronach Bahama Films. Za kilka dni zaczyna się też druga edycja kursu dla początkujących – może Was zainteresuje?

A czego nauczyłem? Na pewno nauczyłem się bardziej „strukturalnie” patrzeć na filmy. Już nie tylko śledzę fabułę i szukam w niej dziur (czepliwy jestem jeśli chodzi o kino), ale też zastanawiam się nad poszczególnymi scenami, jakie mają znaczenie w całości. Uważniej słucham też dialogów, dokładniej przyglądam się scenom bez dialogów (czasem jedno ujęcie tłumaczy wszystko, definiuje bohatera albo jego cel). Zastanawiam się też nad kolejnością scen. I oczywiście „jak ja bym to napisał?”.

Tak jak napisałem – każdy za zadanie miał opracować własny pomysł i napisać scenariusz. Co napisałem, o czym? Moja praca to historia młodego dziennikarza, który chce być fair za wszelką cenę. Jednak świat i okoliczności nie pozwalają mu takim być. Nieświadomie wplątuje się w układy, staje się marionetką… Co z tego wynika? Może kiedyś zobaczycie na ekranie.

A co dalej? Bahama Films organizuje drugą część kursu w kilku wariantach: pisanie scenariusza fabularnego (pełne 90 minut), przygotowanie serialu oraz być może prace nad powieścią.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Koniec roku to czas podsumowań (i postanowień na nowy rok). W tym roku postanowiłem przygotować takie podsumowania w dziedzinach, które mnie interesują najbardziej i które jednocześnie są mniej lub bardziej dla mnie ważne.
Proszę Państwa – podsumowanie roku 2008 w filmie.

W 2008 roku najważniejsze filmy to pop-kulturowe produkcje: czwarta część Indiany Jonesa, kolejny Batman i kolejny James Bond (którego nie widziałem).

O kolejnym Indiana Jonesie napiszę tylko tyle, że zabawa w dawnym stylu skopana została przez słaby scenariusz. A końcówka to już masakra… niestety.

Mroczny Rycerz czyli kolejna część Batmana – dla mnie ten film to kilka mocnych punktów w ekipie, z powodu których musi być dobry:
Reżyseria – Christopher Nolan czyli twórca świetnego i (jak na rok 2000) innowacyjnego „Memento”
W głównej roli znakomity Chistian Bale którego uwielbiam od czasów American Psycho i późniejszymi Equilibrium czy Mechanikiem na czele. A w 2009 roku ma być kolejny Terminator, z którym Chistian Bale zagra Johna Connora.
A do kompletu w roli Alfreda Michael Caine, którego lubię coraz bardziej – im starszy tym lepszy (gorąco polecam film Pojedynek (Sleuth) gdzie zagrał właściwie tylko z równie dobrym Jude Law).

Nie rozumiem z kolei całego zachwytu nad Heathem Ledgerem – jako Joker świetny, to prawda, ale ten aktor nie kojarzy mi się z niczym poza tym, że zmarł z przedawkowania narkotyków czy środków nasennych. Z „Tajemnicy Brokeback Mountain” go wcale nie pamiętam (w ogóle średnio pamiętam ten film – nie przypadł mi do gustu, nie ujął mnie za serce itd.). Zresztą znalazł się na pierwszym miejscu „Rankingu najbardziej przecenianych gwiazd kina” przygotowanym przez portal Film Threat.

Dla mnie odkryciem roku (częściowo na nowo – kilku filmów nie widziałem wcześniej) są bracia Coen.
Rok zaczął się od To nie jest kraj dla starych ludzi (No Country for Old Men) – film znakomity, powolny, mroczny, bez muzyki… idealny. A Javier Bardem powoli robi się dla mnie takim Bale’em albo Cainem ;) Pamiętacie policjanta na wózku z Drżącego ciała Almodovara?

A nieco ponad pół roku później bracia Coen serwują nam film Tajne przez poufne (Burn After Reading) który jest powrotem do klimatów znanych z np. Fargo (to chyba wciąż najlepszy ich film w moim rankingu). Mamy więc jakąś historię kryminalną i całą serię idiotów przewijających się przez ekran, z których najbardziej chyba bawi Brad Pitt. Do niego z gwiazd jest Clooney i Malkovich. Trochę to podobne (układem i filozofią) do Fargo, z którym łączy (poza Coenami oczywiście) chociażby Frances McDormand (Oscara dla najlepszej aktorki za rolę w Fargo, a prywatnie – żona Joela Coena).

Poza tym godne uwagi filmy:

• Angielska robota (The Bank Job)
• Projekt: Monster (Cloverfield)
• [REC]
• Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street
• Wall.E

I co? Zabrakło polskiego kina… Poza taką sobie „Małą Moskwą” żaden polski tytuł nie przychodzi mi do głowy.

Aha, ważne – brałem pod uwagę premiery w Polsce, nie światowe. Lub też filmy, które w 2008 roku obejrzałem (no, ale nie wspomniałem całej trylogii Ojca Chrzestnego, którego odświeżyłem przed wyjazdem na Sycylię ;) i wszystkich sześciu części Gwiezdnych wojen, które tym razem obejrzałem w porządku w jakim dzieje się fabuła).

Zobacz także:

• muzyczne podsumowanie roku 2008

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Dawno nie było nic w kategorii „film”. Bo i nie było o czym pisać, tak naprawdę.

Ostatnio jako godny polecenia uważam nowy film Łukasza Palkowskiego „Rezerwat”. Film przyjemny w odbiorze, miło się go ogląda, ładne zdjęcia i muzyka.

Opowiada o życiu na warszawskiej Pradze. Trochę sztampowo pokazanej (co jest nieco śmieszne w zestawieniu z fabułą – główny bohater ma za zadanie zrobić nieszablonowe zdjęcia Pragi) – odrapane kamienice, pijaczkowie szukający frajera, który da na kolejną flaszkę, nocne awantury pod sklepem i tego typu „klimaty” jakie można sobie wyobrazić. Jednak jest w tym filmie ciepło, jakiego dawno w polskim kinie nie wdziałem (ostatnio chyba w „Zmruż oczy”; wychwalane „Sztuczki” były po prostu nudne) i za to wielki plus. Minusy? Kilka się znajdzie – widać, że to debiut, historia jest trochę szablonowa (historia właściciela kamienicy, Grzesio-łobuz zmieniający się po wypadku), czasami rytm zwalnia na chwilę.

W każdym razie – jak na film o fotografii znaleźć można cudne zdjęcia (odbitki w zakładzie fotograficznym, czy zdjęcia Grzesia). Oglądanie nie jest na pewno stratą czasu, a świetne kreacje aktorskie (Sonia Bohosiewicz nagrodzona w Gdyni oraz nagrodą im. Cybulskiego) tylko utwierdzają w przekonaniu, że to dobry wybór.

Do tego piosenka o kwiatach w wykonaniu Marka Romana.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Czyli moje znalezisko na YouTube z krótkimi filmami rewelacyjnie zmontowanymi z Terminatora, Robocopa itd. Trzeba koniecznie zobaczyć!

Klasa dla mnie to wszystkie trzy części Neo (tego z Matrixa) czekającego na pociąg…

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

U RAFiego przeczytałem króciutki wpis (właściwie tylko link) o serwisie poświęconym tegorocznym Oscarom. Takie prawie Oscary w wersji Web2.0 ;)

Jest sobie lista, jest głosowanie. I co najciekawsze – są linki do torrentów z filmami (lub wyszukiwaczki tychże torrentów). Piękna inicjatywa ;) Ciekawe czy dotrwa do rozdania nagród?

Swoją drogą – ciekawe czy w dobie web2.0 panoszącego się wszędzie kiedyś zniknie coś takiego jak Akademia Filmowa i Oscary przyznawać będą np. internauci? Coś jak ranking na stronach IMDB.com, ale dla filmów z danego roku. Plus filmy do ściągnięcia (nawet za opłatą).

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Że ja tego wcześniej nie znałem… Przykład – „Lśnienie”:

A więcej na Angry Alien.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Marcel Łoziński nakręcił film dokumentalny o produkowaniu polityków. I o tym, jak my – wyborcy – dajemy się tym produktom manipulować.

Zaczyna się wszystko od castingu, jaki przeprowadził Piotr Tymochowicz w Zamku Królewskim. Casting miał na celu wybranie grupy ludzi, którzy wezmą udział w eksperymencie. Ten z kolei miał udowodnić, że „polityk, to tak samo dobry produkt jak płuczka do płukania protezy zębowej.”. I (niestety, właściwie) udowadnia.

Najpierw grupa ludzi przechodzi proste szkolenie medialne – jak gestykulować, jak mówić do ludzi, jak „porywać tłumy”. Po teorii przychodzi czas na praktykę – demonstracja w sprawie ochrony praw pacjentów, protest przeciw wojnie w Iraku (telefon od Andrzeja Leppera do Tymochowicza, który na pytanie „co robisz?” odpowiada „właśnie jestem na demonstracji, którą sam zorganizowałem”).

Po szkoleniu ogólnym (które jest w moim odczuciu bardzo ciekawe i zapewne wiele można się nauczyć – tylko, że jakoś nie wierzę w te manipulacyjne sztuczki z gestami; no nie biorą mnie i tyle) przychodzi czas na drugą część eksperymentu – tworzenie polityków i „obsadzanie nimi stanowisk” jak to się ładnie nazywa. W tym momencie część grupy się buntuje, wyczuwa fałsz i odchodzi. Pozostaje kilku najtrwalszych, najbardziej cynicznych i jednocześnie najmniej ukształtowanych politycznie.

Znaczące są rozmowy z Jackiem Hugo Bader, dziennikarzem Wyborczej, który napisał reportaż o Piotrze Tymochowiczu i jego szkoleniach. Bader obnaża „kandydatów” z braku ich poglądów. „Jakie są twoje poglądy?”, pyta jednego z mężczyzn. „Centrowe”, odpowiada, ale nie wie jeszcze, czy chce być centroprawicą, czy centrolewicą. Próbował z SLD, chciał wejść do PiS-u albo PO, w końcu wylądował u „jedynego nieskompromitowanego lidera” (oczywiście wiadomo jakiego – w pewnym momencie filmu Tymochowicz tak manipuluje pozostałymi w „grze” uczestnikami, aby w końcu wylądowali w młodzieżówce Samoobrony).

Warto zobaczyć ten film (zdziwiła mnie frekwencja – niedzielna pora obiadowa, film dokumentalny, a sala warszawskiego kina Muranów pełna). Warto nie tylko ze względu na opowiedzianą historię i obnażenie mechanizmów działania polityki (których inteligentny człowiek zapewne się domyśla), ale też dla kilku zdań (wypowiadanych przez samego Tymochowicza) typu „Ludzie są na poziomie imbecyla, a polityka jest chujowa”. Tymochowicz mówi to wprost, w tym momencie nie manipuluje, jest szczery. I mówi prawdę. A grupka jego uczniów w mik rozumie, że tak jest, że wystarczy być cynikiem i wykorzystać tą chujowość i imbecylizm.

Kino parsknęło śmiechem… gogolowskim.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Dziewięć piosenek… może nawet więcej – nie liczyłem. W każdym razie w 9 songs poza takimi sobie piosenkami, całkiem niezłymi zdjęciami i dużą ilością nijakiego, ale za to pokazanego bardzo dosłownie seksu nic nie ma… Totalny nihilizm. Wszystko zamknięte w nieco ponad godzinnym dziele powstałym chyba tylko po to, żeby zaszokować owym dosłownym seksem. Zresztą – seks ów już chyba tak nie szokuje (przynajmniej mnie – prasa pisała nieco inaczej) – po Ostatnim tangu w Paryżu kilkadziesiąt już właściwie lat temu i Intymności kilka lat temu nic w kinie mnie nie zaskoczy. Przynajmniej w sferze pokazywania aktów seksualnych (bo wg mnie trudno nazwać to miłością)…

Film, fabuła… a raczej jej brak. Jest sobie para, która poza spędzaniem czasu w łóżku i na koncertach nie ma innego życia. Ktoś z krytyków napisał w prasie, że on zaczynają się kochać, ale zaczynają od seksu – najpierw łóżko, potem być może uczucie. Chyba tak właśnie jest, chociaż nie bardzo można do tego dojść oglądając film. Mnie ten film wprowadził w dziwny nastrój – nastrój nihilizmu i nieobecności. Znudził mnie, ale nie zniesmaczył. Ot – normalne manewry łóżkowe pokazane na ekranie. Seks, kreseczka, koncert, zdjęcia Antarktydy, koncert, seks… taka mniej więcej kolejność ujęć. I nic poza tym! Żadnego sensownego dialogu, żadnej akcji, nawet żadnej zdrady czy morderstwa ;). Nic.

Chociaż z drugiej strony – czasem właśnie tak to wszystko wygląda. Niestety.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Nowy film Jima Jarmuscha… jest jak typowy, doskonały film Jarmuscha. Wolno płynąca opowieść, specyficzny klimat i narracja. Świetna, choć banalna historia – ot, Don Jonhston (mój ulubiony – szczególnie po Między słowami – ostatnio Bill Murray) dostaje tajemniczy anonim, z którego dowiaduje się, że jest ojcem 19-letniego chłopca. Tylko kto jest matką? Bo Don od kobiet nie stroni(ł) całe życie…
Przyjaciel Winston – domorosły detektyw – namawia Dona, aby pojechał na poszukiwanie autorki listu. Przygotowuje całą podróż i prawie wpycha Dona do samolotu. Co dalej? Trzeba zobaczyć. W każdym razie – dalej trochę różowego koloru, maszyny do pisania i kobiety – różne kobiety, ale coś kiedyś musiało je łączyć, skoro Don nimi się interesował. Przynajmniej tak sądzę – uważam bowiem, że jednak szuka się zawsze jakiegoś podobnego typu partnera. Ten film gdzieś w dalekim planie ukazuje jak ludzie się zmieniają z biegiem czasu i tym, co w życiu ich spotyka. Ale nie Don.

Broken Flowers to nieco mniej typowe kino drogi. Droga zwykle prowadzi do przemiany bohatera. Nie tutaj, nie u Jarmuscha. Reżyser delektuje się opowiadaniem historyjki, a nie samą historią. Film jest znakomity – nieinwazyjnie wchodzi do głowy, nieco bawi, nieco zastanawia (świetna „dysputa” filozoficzna przy kanapkach na końcu filmu) ale przede wszystkim jest rozrywką, popisem prowadzenia opowieści dość banalnej, tak naprawdę.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Dokładnie pomiędzy 14 a 22 maja 1999 roku obejrzałem jakąś 1/4, może 1/3 filmu Videodrome Davida Cronenberga. Film był w polskiej telewizji, jakoś wieczorem, a ja standardowo zasnąłem podczas emisji.

Skąd wiem, że było dokładnie tak, a co więcej – z tak precyzyjną dokładnością? Otóż właśnie na przestrzeni tego tygodnia zapisałem sobie w takim zeszycie (nazywam go „little blue book with my poems in” parafrazując słowa z „The Wall”) pomysł na opowiadanie, który podczas emisji „Videodrome” przyszedł mi do głowy. Odnalazłem to przed chwilą i… niestety pomysł jest niedokończony; urywa się dokładnie w tym miejscu, do którego pamiętam go od lat! Dlaczego nie napisałem tego opowiadania? Chyba dlatego, że pomysł zbiegł się z filmem w TV (szczerze mówiąc nie wiem co było pierwsze – podobnie miałem z Oczami szeroko zamkniętymi i nawet bardziej Equilibrium) i widząc film uznałem, że nie można popełniać plagiatu (choć swoją wersję „Choinki u Chrystusa” Dostojewskiego mam rozpracowaną do końca, tylko siąść i przepisać z głowy), a poza tym będzie to wtórne.

Po tym przydługim wstępie należy się sedno sprawy: po co ten wstęp i ten wpis? Ano po to, że wreszcie, po przeszło sześciu latach (!) zobaczyłem „Videodrome” w całości. Nie byłoby plagiatu (…i dlatego nie zdradzam tutaj istoty tego pomysłu na tekst). Film – rewelacja (chociaż nie jest to arcydzieło – późniejszy eXistenZ znacznie lepszy). I co najgorsze – bardzo prawdopodobny w przyszłości.

Świat przestał być tylko realny, namacalny. Poza realnością jest też ta wirtualna sfera – jeśli nie ma cię w TV bądź Internecie, to znaczy że nie ma cię wcale. Co więcej – sfera wirtualna wystarczy! Jeśli jesteś w TV i/lub Internecie to znaczy, że istniejesz na pewno w rzeczywistości. Jaka to blaga! Jedna wielka blaga!

W takim razie można pokusić się o stwierdzenie, że wszystko można wykreować jedynie wirtualnie. Sądzę, że gdyby zjawił się ktoś kto zechciałby pokazać światu jak łatwo poddać społeczeństwo wirtualnej manipulacji (tj. manipulacja byłaby prawdziwa, ale odbywałaby się w całości jedynie w wirtualnym świecie) mógłby to bardzo łatwo osiągnąć. Wszystko jest kwestią kosztów. I precyzji oraz dobrej reżyserii.

Załóżmy sytuację taką jak w Polsce w tym momencie: kampania przed wyborami prezydenckimi. Wymyślamy sobie fikcyjnego kandydata. Z mediami i wyborcami kontaktujemy się jedynie za pośrednictwem elektroniki: Internet oraz gotowe nagrania audio i video dostarczane redakcjom. Problemem mogłyby być akcje typu konferencje prasowe. Bo jestem przekonany, że wszelakie wiece można by obejść. Wystarczy sztab ludzi, jakiś fikcyjny (choć w tym momencie rozwoju techniki jeszcze jednak istniejący realnie) człowiek-kandydat, który użyczyłby swojej twarzy i głosu (niekoniecznie musi to być ta sama osoba) i odpowiednia promocja. Dużo promocji, dużo public relations i jeszcze więcej marketingu (głównie w sensie reklamy – billboardy, spoty telewizyjne i radiowe). Mogę iść o zakład, że odpowiedni program podparty odpowiednio medialnym (odpowiedni głos, wygląd, zachowanie, słowa, gesty i mimika) i wyszkolonym człowiekiem byłby w stanie zgromadzić 10-15% poparcia społeczeństwa. Skoro może istnieć bank (jakże wymagająca zaufania instytucja!) nie mający placówki to może też zaistnieć nieistniejący kandydat na prezydenta.

Coś działającego w drugą stronę (świat wytworzony wokół nieświadomego człowieka) to The Truman Show. Sądzicie, że jest to tylko niemożliwa do realizacji (w tym momencie) fikcja filmowa?…