Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Najlepsze podsumowanie tego co grało mi w uszach to moje statystyki ostatniego roku na Last.fm Ale nie tylko to, chociaż moje podsumowanie krąży wokół tego co w tych statystykach się zapisało.

W polskiej muzyce w 2008 roku pojawiły się dwie płyty, które odbiegają znacznie od tego do czego przyzwyczaili nas „majorsi” i stacje radiowe typu RMF, Zet czy Eska. Bardzo dużą popularnością cieszyły się płyty Czesława, który śpiewa oraz Marysi Peszek – Maria-Awaria (w tym przypadku raczej nie sądzę, żeby znacząco szum przełożył się na sprzedaż). Wreszcie coś, co poza melodią wpadającą w ucho ma tekst… i jest popularne.

Jednak dla mnie ani jedna ani druga płyta nie była specjalnie ważna. Czesław jest muzyką popularną, która jest odmienna od mojego gustu. Marysia Peszek nagrała płytę z fajnymi (chociaż dość prostymi jeśli chodzi o rymy) tekstami i… tyle; „Miastomania” podobała mi się bardziej, ale też do niej nie wracam.

Wracam i zawsze będę wracał do Pink Floyd. Kiedyś wspominałem o wielkim boksie A Tree Full of Secrets, a w tym roku wróciłem to The Wall w wersji Under Construction, czyli w wersji demo albumu który uważam za najlepszą płytę w historii muzyki. Różnic pomiędzy wersją demo a finalną jest kilka: przejścia pomiędzy utworami są chropowate, zmieniona jest nieco kolejność utworów (np. „Hey You” po „Confortably Numb”) a całość jest bardziej dołująca i przygnębiająca. Dla mnie idealnie – bo właśnie za klimat i treść opowieści Watersa lubię „Ścianę”.

Wracając do płyt nowych, których słuchałem w kończącym się roku… Za najlepsze uważam dwie.

Pierwsza to „Third” – trzecia studyjna płyta Portishead (trzeba było na nią czekać aż 10 lat). Fani głosu Beth Gibbons z pewnością obawiali się tego co znajdą na płycie. Ale nie potrzebnie – płyta jest świetna, w klimacie wcześniejszych „Dummy” czy „Portishead”, a jednocześnie z nutką nowoczesności. Warto było czekać, ot co.
Ważne zagraniczne płyty to nowa Metallica czy „Chinese Democracy” – album Guns N’ Roses nagrany aż po 15 lat przerwy! Jednak żadna z tych (i kilku innych) nie zasługuje moim zdaniem na uwagę tak, jak „Trójka” Portishead.

Wśród polskich płyt zdecydowanym liderem dla mnie jest „Gospel” formacji Lao Che. Chłopcy przeszli samych siebie. Nagrali płytę energetyczną, będącą miksem kilku styli, z doskonałymi tekstami… i można tak długo. „Chłopacy”, „Bóg zapłać” czy „Hiszpan” to zdecydowane hity minionego roku w moim odtwarzaczu.
Zasłuchiwałem się też płytami z 2007 – „Terroromans” Much i koncertem „MTV Unplugged” Heya.

Oprócz dźwięków samych w sobie w 2008 roku miała miejsce ciekawostka związana ze sposobem dystrybucji muzyki. 2008 to dwie płyty Nine Inch Nails – czteroczęściowy „Ghosts I-IV” oraz „The Slip”. Album „Ghosts” został w całości wydany w sieci, na licencji Creative Commons. Pierwszą część albumu (Ghosts I) można ściągnąć bezpłatnie ze strony zespołu, zaś za pięć dolarów dostępna jest pełna, czteroczęściowa wersja albumu.
Dwa miesiące po „Ghost” Trent Reznor wydał płytę „The Slip” – też w formie plików umieszczonych w internecie, za zupełną darmochę. O NIN pisałem wcześniej.

Muzyka to nie tylko płyty, ale też koncerty. Najlepsza trójka jaką widziałem na żywo to:

• The Cure na Torwarze
• Manic Street Preachers w Poznaniu
• Lao Che w Parku Praskim

Zobacz także:

• filmowe podsumowanie roku 2008

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Dziś rano ruszyła strona Voiceband – zespołu pięciu mężczyzn o świetnych, mocnych głosach śpiewających do akompaniamentu akordeonu. Piszę o tym, bo strona jest mojego dzieła.

Voiceband to zespół założony ponad rok temu z inicjatywy Arka Lipnickiego – członka kabaretowej Grupy Rafała Kmity, a prywatnie brata Anity :) Słyszałem na razie tylko trzy utwory (ich fragmenty są na stronie Voiceband) i szczerze mówiąc – jestem zachwycony.

Dla osób mieszkających w okolicach Konstancina czy też w Warszawie: Arek wspominał mi niedawno o koncercie jaki ma odbyć się w Konstancinie w okolicach 18 maja, a 20 kwietnia mają pojawić się rano w TVNie (zapewne w „Dzień Dobry TVN”).
Update: pojawili się, zobaczyć można tutaj.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Najpierw Nine Inch Nails opublikowali w sieci album, z którego prawie 200 fanów przygotowało swoje remiksy. NIN wybrali 21 utworów i za darmo udostępnili je w sieci, także poprzez sieć torrent.
Później swoją płytę „In Rainbows” za przysłowiowe „co łaska” w sieci wydał Radiohead, na czym zarobił ponoć (wg comScore) 10 mln dolarów, sprzedając płyty za średnio $2,26, przy czym 62% osób „kupujących” płytę na stronie Radiohead zadeklarowało cenę równą zero.

Dwa dni temu, drugiego marca, Nine Inch Nails wydali płytę „Ghost I-IV”. Jest to czteroczęściowy album na który składa się 36 utworów. I tutaj ciąg dalszy historii: pierwszą część (9 utworów, w formacie mp3, 320kbps, DRM-free) można za darmo ściągnąć z sieci Torrent (zespół – czyli właściwe Trent Reznor – sam opublikował odpowiedni plik na stronach PirateBay). Paczka pełna, czyli 36 utworów (również w mp3) kosztuje pięć dolarów. Obie wersje zawierają dodatkowo 40-stronicowy PDF i inne elektroniczne dodatki takie jak tapety, logotypy itp. Najdroższa opcja to trzysta dolarów za 4 płyty winylowe plus wszystkie wersje do ściągnięcia z sieci oraz ekskluzywne wydania CD i DVD. W tej opcji tylko 2500 egzemplarzy, każdy podpisany osobiście przez Reznora, z kolejnym numerem… Dwa i pół tysiąca razy $300 daje 750 tysięcy dolarów. Słabo? Według strony, na której można zamówić album – już się sprzedało!

W związku z tym co dzieje się w ciągu ostatniego pół roku na rynku dystrybucji muzyki należy zadać inne pytanie – co dalej? Czy oznacza to powolny koniec koncernów muzycznych i płyt CD? Czy teraz wszyscy będą słychać muzyki ściągniętej z sieci (płatnie czy bezpłatnie to nieco inna kwestia) na swoich iPodach i odtwarzaczach mp3? Sądzę, że tak, ale dopiero za około 8-10 lat będzie można powiedzieć, że to koniec płyty kompaktowej.

W Stanach iTunes Store to druga pod względem wartości sprzedanej muzyki firma, po sieci Wal-Mart. Apple pod koniec lutego podało, że mają 50 milionów zarejestrowanych użytkowników w iTunes i sprzedali ponad 4 mld piosenek. I to wszystko w niecałe pięć lat działalności.

Forrester przewiduje w swoim raporcie, że do 2012 roku wartość sprzedanych płyt CD spadnie do poziomu 3,8 mld dolarów. Dla porównania: w 2011 roku połowa muzyki sprzedawanej w USA będzie sprzedawana w formie cyfrowej. Raport Forrestera przewiduje stały wzrost w ciągu najbliższych pięciu lat rynku muzyki cyfrowej o 23% każdego roku – ma to przynieść 4,6 mld dolarów w 2012 roku.

Branża musi przedefiniować, co jest jej produktem – stwierdza James L. McQuivey z Forrester Research – Większość producentów spędziło lata na śledzeniu wyników sprzedaży płyt. Tak naprawdę to artyści są produktem, a nie tylko jego źródłem. Nowe dochody przypłyną z dużo bardziej nieoczekiwanych źródeł.

Więcej na ten temat:

• Nine Inch Nails Releases Album via BitTorrent
• Kolejny kamień milowy w przemyśle muzycznym. Nowa płyta Nine Inch Nails na Bittorrent
• The End Of The Music Industry As We Know It

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

…tak donosi Mashable za Wall Street Journal, a za nimi yashke i z kolei ja :)

W każdym razie – Radiohead zdecydował się na upublicznienie swojej nowej płyty (nawet, nawet – bliżej temu do „OK Computer” niż późniejszych płyt, np. „Kid A”) w internecie. Nie za darmo, ale za dowolną kwotę. W ciągu tygodnia kupiono płytę ponad milion razy, łącznie za kwotę 10 milionów dolarów – średnia cena to około 8 dolarów, czyli tak jak przeciętnie kosztuje CD.

Jeszcze przed premierą płyty Radiohead o podobnym ruchu poinformował Trent Reznor z Nine Inch Nails (krzycząc zresztą „tak, tak, kradnijcie moją muzykę!”) mniej więcej w tym samym czasie publikując torrent Nine Inch Nails Open Source Remixes: The Limitless Potential.

Yashke pisze u siebie:

Kiedy zrozumie to jakiś Polski znany muzyk? Nie liczę za bardzo na zafiksowanego w swoim poglądzie na “piractwo” Kazika czy Krzysztofa Cugowskiego. Może Doda? Ja cieszyłbym się gdyby zrobili to chłopacy z Cool Kids Of Death.

a mi się coś wydaje, że kilka lat temu pierwszy (albo jeden z pierwszych) podobnych ruchów wykonał Perfect. I jak podaje Wikipedia:

Za odważny ten krok zespół został nagrodzony specjalną nagrodą i otrzymał statuetkę Światowego Dnia Telekomunikacji która otrzymują wyłącznie osoby i instytucje szczególnie zasłużone dla polskiej teleinformatyki.

normalnie „Order Orła Białego, Budowniczy PRL” ;)

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Tori Amos zagrała w tym tygodniu świetny koncert w warszawskiej Sali Kongresowej. Byłem, cieszyłem ucho i oko, a do tego zrobiłem kilka zdjęć. Jak znajdę chwilę czasu i odrobinę natchnienia to napiszę coś o muzyce – wiele ciekawego ostatnio (m.in. koncertowa płyta Archive, nowa płyta The White Stripes).

Dla ciekawskich i precyzyjnych – lista utworów:

• Body & Soul
• My Posse Can Do
• God
• Dragon
• Secret Spell
• You Can Bring Your Dog
• Professional Widow (remix, Tori zmienia strój)
• Big Wheel
• Crucify
• Caught A Lite Sneeze
• Cornflake Girl
• Bells for Her
• Glory of the 80s
• Winter (solo)
• Baker Baker (solo)
• Putting the Damage On
• Black Dove (January)
• Code Red
• Precious Things (pierwszy bis)
• Bouncing Off Clouds (pierwszy bis)
• Pancake (drugi bis)
• Hey Jupiter (drugi bis)

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

…drugą płytę Kombajnu Do Zbierania Kur Po Wioskach.

Trudno wchodziła. Pierwsze kilka przesłuchań to albo szum ulicy czy metra wnikający przez słuchawki, albo podejście do płyty z serii „po co tyle dźwięków, po co taki jazgot?”. To – w moim przypadku – doskonale świadczy o płycie. Teoria o tym, że im trudniej zacząć tym finalnie lepsza okazuje się płyta jeszcze mnie nie zawiodła.

A jaka jest „Lewa strona literki M”? Gitarowa, elektroniczna, psychodeliczna, jesienna i głośna. Ta płyta jest w miejscu gdzie leży Radiohead, Ścianka i ostatnia płyta Myslovitz. Tylko z tą różnicą, że Myslovitz jest dobry dla nastolatek ;) zaczynających słuchać dobrej muzyki spod znaku psychodelii tak KDZKP to mięsko dla wyrafinowanego słuchacza, który rozkoszuje się tatarem miast schabowego.

Tak cudownie jednak nie może być… „Lewa strona…” po pewnym czasie nieco mnie męczy, trudno wchodzi w całości. „8 piętro” mogło lecieć w koło ze dwa razy. Może było bardziej przebojowe? Może to kryzys drugiej płyty? Nie wiem, ale jednego jestem pewien – Kombajn trzeba obserwować i nasłuchiwać kiedy nadjedzie ponownie. Bo przejedzie przez polską (i oby też światową) muzykę i narozrabia co nie co.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Kiedyś było już coś „klasycznego”, czas na kolejną wspaniałą produkcję:

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

…boś w Odessie :/ AM. siedzi już tydzień w Odessie i posiedzi jeszcze tydzień. „Tęsknota we mnie siedzi, jak drucik z miedzi” (czy jakoś tak). A o innej tęsknocie piosenka odpowiednia (skąd tacy kolesie się biorą?!):

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Cudne! Miażdżące! Piękne w swym brudzie.

Tak mogę określić nową płytę NIN – premiera była 2 maja, płytki słucham od jakiegoś tygodnia.
Nigdy za Nailsami nie przepadałem, byli za głośni, za bardzo jazgotliwi. Ceniłem jednak „The Perfect Drug” z „Zagubionej…” czy też kilka innych znanych utworów („Closer”, „Sin” czy „Burn” wykorzystany w „Urodzonych…” albo „Starfuckers, Inc.” z poprzedniej płyty). Ale nigdy nie przebrnąłem przez całą płytę – po prostu było to dla mnie za głośne i tyle.

No, ale „With teeth” zacząłem poznawać właściwie od słuchania na słuchawkach – zupełnie inny odbiór niż moje nędzne głośniczki przypięte do komputera. Słychać każdy dźwięk, każdy brud, każdy szczegół całej tej układanki. I właśnie za te szczegóły i ich mnogość (jak to ktoś na grupie pl.rec.muzyka.rock stwierdził – nie ma gdzie już szpilki wetknąć) cenię tę płytkę.

Momentami ściana dźwięku. Ale wcześniej coś jak nocna jazda samochodem pustą drogą przez gęsty las (znam takie miejsce – jadąc z Popielowa do Kup; kilkanaście kilometrów od Opola) . Coraz szybciej, na coraz większym gazie, chociaż tak na prawdę słychać tylko szum wiatru i silnika (mruczenie bardziej)… tak samo delikatnie jak w „Ridern on the Storm” Doorsów (mam na myśli wrażenie, a nie jakiekolwiek muzyczne porównania!). Tyle, że nagle wyrasta przed nami na owej drodze betonowy mur, w który wgniatamy się całym impetem. I za chwilę ponownie. I dalej, i szybiciej i na nowo z każdym kawałkiem.
Są też piosenki. Po prostu piosenki, a to dość nietypowe dla Reznora… takie jak np. singlowy „The Hand That Feeds” czy „Only”. Mistrzostwo świata, trzeba posłuchać.

Dzięki „With teeth” sięgnąłem po starsze płyty NIN. I nie żałuję. Już mnie uszy nie bolą.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Dzisiaj słucham kolejnej płyty z wymienianej wczoraj serii. Tym razem są to nagrania z czasów „The Wall” – mojej ulubionej płyty wszechczasów. Chociaż… to taka prosta płyta. Banalna muzycznie właściwie, jeśli porównać ją z „Ummagummą” czy „Saucerful Of Secrets”. Ale ja ją lubię, wręcz ubóstwiam.

I wiem z czego to się bierze, tak na prawdę. Kiedy słuchałem jej pierwszy raz chyba mnie znudziła (to było lata temu, jeszcze pewnie w liceum) – to w końcu dwa krążki; masa czasu! ;) Potem długo nic – no płytka jak płytka, była sobie gdzieś i tyle. Oczywiście znałem „Another brick in the wall, part 2″, nieco mniej konarzyłem „Comfortably Numb”.
Aż pewnego dnia się przekonałem. I bardziej, i bardziej. Potem przeczytałem wreszcie teksty (po polsku) – to było moje życie! Jak miałem jej nie pokochać, skoro to o mnie? Też miałem „little black book with my poems in”, też miałem czasem „One of my turns”. Zobaczyłem film Alana Parkera po kilku latach… Zachwycił mnie. Muzykę i piosenki znałem już na pamięć, więc oglądając mogłem sobie śpiewać pod nosem.

Jakiś czas potem rozstałem się z Moniką. Jej ten film nie pociągał, a album – no kolejny album. Nie podzielała mojego entuzjazmu i moich emocji. Ale kiedy się z nią rozstałem jeszcze bardziej utożsamiłem się z filmem, a co za tym idzie – z muzyką. Od tamtej pory do „One of my turns” doszło kilka sąsiednich nagrań. I tak w tym momencie (niezmiennie od kilku lat) najbardziej fascynuje mnie „druga strona pierwszego krążka” (eh… zdobyć kiedyś „The Wall” na czarnej płycie; no – ale wpierw jakiś sprzęt odtwarzający winyle)

Po co to wszystko teraz? Chyba dlatego, że nachodzi mnie czas samotności. Czucia tej samotności, bo samotny jestem od kilku(nastu?) miesięcy. Czasem czuję to mocniej, czasem o tym zapominam. Od 2-3 dni zaczęło mi to przeszkadzać… a zbieg okoliczności sprawił, że słucham piosenek z płyty o samotności właśnie.

„Niech mnie ktoś przytuli!” ;-)