Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Ostatnio powstało kilka serwisów ułatwiających zarządzanie domowym budżetem. Z tych najnowszych to: Benefi.pl, MojeGrosze.pl, Figgy.pl, CashControl.pl czy zapowiadany przez Artura Kurasińskiego Bankomierz.pl.
Niestety żaden z nich nie pozwala na kontrolowanie portfela akcji.

A bieżąca wartość portfela jest dość podstawową funkcjonalnością dla ludzi, którzy z finansami robią coś więcej niż płacenie rachunków czy trzymanie funduszy w skarpecie. Żaden (może poza Bankomierzem, który jeszcze właściwie nie istnieje) z wymienionych serwisów nie pozwala na bieżące kontrolowanie stanu portfela giełdowego lub funduszy inwestycyjnych. Dodatkowa wada tych serwisów to “obsługa” zadłużenia na karcie kredytowej. Być może serwisy te projektują studenci, a - z tego co pamiętam z czasów studiów ;) - podczas studiów potrzebne do życia instrumenty finansowe ograniczają się do rachunku bieżącego i karty debetowej do tegoż rachunku ;)

Od ponad dwóch lat na prywatne potrzeby mam sprytny arkusz (właściwie dwa spięte ze sobą) w Excelu, dzięki któremu każdego dnia wiem ile mam na koncie, ile w akcjach (oczywiście z informacją o ewentualnym zysku czy stracie) a ile w jednostkach TFI. Zadłużenie na karcie kredytowej też kontroluję.

Przygotowałem więc prostą wersję arkusza w Google Docs, która online policzy nam wartość naszego portfela akcyjnego. Zarówno dla akcji z rynku podstawowego jak i z rynku New Connect. Jedyne co potrzebujemy wiedzieć to ile akcji kupiliśmy i ile na to wydaliśmy. Oczywiście dla każdej spółki z osobna :)

Arkusz znajduje się pod adresem http://spreadsheets.google.com/ccc?key=pNf042T4JPWigiBwUhHMmXQ i zawiera przykładowe dane, które przeliczają się podczas trwania sesji. Oczywiście dane o aktualnych cenach są opóźnione o 15 minut, a nie są danymi online. Do arkusza importuję dane z oficjalnych stron obu rynków - www.gpw.pl oraz www.newconnect.pl.

Aby użyć arkusza dla własnych danych należy go zapisać w swoich dokumentach Google tworząc kopię.
Jak zwykle - czekam na opinie i sugestie.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Tak za każdym razem witał nas przesympatyczny kelner w najczęściej odwiedzanej przez nas restauracji w miejscowości Santo Stefano di Camastra w północnej części Sycylii. Był On na tyle osobliwy, że jako pierwszy przychodzi mi na myśl, kiedy wspominam nasz pobyt na włoskiej wyspie. A że mieścina okazała się być mała i wyboru wielkiego nie było – tym chętniej tam przesiadywaliśmy. Z szumem fal morskich w tle białe wino wyśmienicie się konsumuje, a i nie wiedzieć czemu popularny tam duński Tuborg także. Ochrzczony przez nas Giuseppem kelner donosił nam drinki, jedzenie oraz najświeższe wieści z DowJones.

Oczywiście pierwszego dnia posililiśmy się także w tubylczej „knajpie pod strzechą”, gdzie po raz pierwszy poczuliśmy sycylijski swojski klimat stanowiący melanż bylejakości i jednocześnie serdeczności obsługi. Dostaliśmy siarczyste wino i po raz pierwszy doceniliśmy pastę przyrządzoną z rybą. W trakcie spaceru po miasteczku przytłoczyła nas ilość wystaw i sklepów ceramicznych, ale aż tyle procentów nie spożyliśmy, aby cokolwiek kupić ;-)

Hotelik La Playa Blanca okazał się być dość przyzwoitym, choć elektryczny mobilny czyściciel z basenu wpuszczany o zmierzchu na całą noc jednak budził lekką irytację. A! No i nie było Polsatu w tv! :-) Gromki protest emeryta także nam zapadł w pamięć ;-) Nie było w ogóle polskiej tv, no ale dziadek miał rację – antenę Polsatu mogliby makaroniarze biednym „odciętym od cywilizacji” Polaczkom zainstalować! Został więc w naszym odczuciu dziadek-Polsat emerytowanym buntownikiem i wyrazicielem woli znakomitej także około-emerytalnej większości uczestników wycieczki.

Kolejnego dnia wyruszyliśmy z wycieczką na Etnę. Szczerze mówiąc bardziej wytrwałym polecam indywidualną wycieczkę pieszo, jeśli ma się ciepłe ubranie i porządne obuwie, i nie ma pośpiechu. W ten sposób można uniknąć tej przeklętej masówy. Kolejki na gondolkę przypominały trochę te PRLowskie, kiedy dowieźli pasztetową albo szynkę;-) Dłużyzna, ścisk, nuda, zniecierpliwienie – tyle że gwar rozmów wokół mniej zrozumiały. Wszystko rekompensuje jednak fajna przejażdżka jeepem i księżycowy krajobraz wulkanu. Przewodnik po Etnie wysilił się zaś mniej więcej tyle, ile wysila się kasjerka w supermarkecie.

Rejsy statkiem wokół Wysp Liparyjskich tudzież Eolskich okazały się dla Nas szczęśliwie przyjemne, pozostawiające miłe wspomnienia wzburzonych fal i krystalicznie czystej wody. Szczęśliwie, gdyż niektórym pozostanie wspomnienie konieczności skorzystania z plastikowych torebeczek, sądząc po minach niektórych konieczności… jakby niespodziewanej…? ;-)

Siarkowodorowe powietrze na Voulcano nie zachęciło nas do kąpieli błotnej, za to podobały nam się czarne plaże, zaś w Lipari wypiliśmy prawdziwą włoską kawę mrożoną, mocną z dodatkiem tylko cukru i lodu, bez całej tej mlecznej, koktajlowo-bitośmietanowej brei tak popularnej w naszych coffee-shopach.

Zachwyciła nas najbardziej Panarea i tam właśnie obiecaliśmy sobie, dożyszwszy wspólnie starości, kupić rezydencję ;-) Jest to jedna z najmniejszych wysp na archipelagu Morza Tyrreńskiego, z ciekawą, niską zabudową architektoniczną w kolorze białym, z licznymi wijącymi się nieregularnie uliczkami, zaskakującymi maleńkimi sklepami i tabakieriami. Urok tkwi w niewielkiej ilości turystów, czystości i harmonii, a wszystko to w otoczeniu skalnych kopuł bazaltowych rozciągających się wzdłuż ścieżek prowadzących do morza.

Osławione Stromboli wydało nam się po wizycie na Panarei dość nijakie i chaotyczne. Nawet nie zauważyliśmy, kiedy minęliśmy domek, w którym ponoć zatrzymali się Ingrid Bergman i Roberto Rosselini, a to zdaje się takie trochę centrum pielgrzymek ;-) Najśmieszniejsze było jednak oczekiwanie na wybuchy z czynnego krateru na Stromboli, które nie dość, że były tym razem bardzo rzadkie to jeszcze przypominały ze statku trochę podrzucane zapalone zapałki. Przy tym tłum gapiów czających się na erupcje, a raczej erupcyjki, ze swoimi idiot-kamerkami tudzież bardziej wypasionym sprzętem, przypominał ustawianie armaty na komara.

Z większych miast obejrzeliśmy trzy: Taorminę, Palermo i Cefalu.

Kurortowa Taormina jest bardzo ładna, zabytkowa, wbrew temu, co mówią przewodniki nie czuć tam olbrzymiego przepychu, nie licząc może cen, które rzeczywiście są ponadprzeciętne. Jest po prostu ładnie i nieco wytwornie.

Bardziej silne wrażenie pozostawia w pamięci największe miasto na Sycylii – Palermo. Miasto kontrastów, aspirujące do głównego ośrodka miejskiego na wyspie – i niewątpliwie takim jest – przy jednoczesnej, mocno rzucającej się w oczy biedzie. Gwar, huk wszechobecnych motocyklowych i samochodowych klaksonów, Włochom tylko znane i mocno zindywidualizowane przestrzeganie przepisów ruchu drogowego oraz widok starych, olbrzymich oraz zrujnowanych kamienic wydawało się osobliwe i chyba nie każdemu taki charakter miasta może przypaść do gustu. Nam przypadło. Polecam zapuszczenie się w boczne uliczki, na których można wypić piwo serwowane w plastikowych kubeczkach przy stolikach pokrytych tandetną ceratą z rozbrzmiewającą wokół muzyką graną przez ulicznych akordeonistów. Specyficzny klimat tworzą zgrupowania miłośników gier karcianych, wałęsających się żebrzących dzieciaków czy też ujmujący sposób przekazywania sobie różnych rzeczy na wiaderkach zawiązanych sznurkiem. No cóż – schody są takie niepraktyczne ;-) Nie sposób pominąć zabytków architektonicznych takich jak monumentalne kamienice przy Quattro Canti, sercu Plermo, czy też jednego z najbardziej okazałych kościołów La Martorana przy Piazza Bellini. Trochę zawodzi może fakt, że większość kościołów i katedr jest zamknięta w ciągu dnia dla turystów, jednak miasto to ma na tyle oryginalny charakter, że i bez tego wizyta w nim i tak nie daje się zapomnieć. Spacer miejski warto zwieńczyć odpoczynkiem przy bulwarze morskim w pobliżu portu w Palermo, na który wchodzi się przez charakterystyczny gaj palmowy.

Bardziej przyjazny klimat stwarza historyczne miasteczko Cefalu. Pojechaliśmy tam ostatniego dnia, żeby wreszcie skosztować kąpieli morskiej. I choć nie było upałów – udało się! To naprawdę niezwykłe miejsce z oryginalną średniowieczną zabudową, nie zeszpecone żadnymi nowoczesnymi typowo kurortowymi wynalazkami. Jest niezwykle urocze, bardzo zwarte, z bogatą infrastrukturą gastronomiczną, czystymi plażami oraz przede wszystkim z widocznym prawie z każdego miejsca olbrzymim urwiskiem skalnym. Mogliśmy je podziwiać zarówno z bliska, po wejściu na Rocca, dochodząc do Tempio di Diane oraz z wybrzeża – pływając w spokojnym morzu, w którym nie dopadły nas na szczęście meduzy, przed którymi ostrzegała nas przewodniczka. Każdy, kto trafi do Cefalu nie może oczywiście ominąć wspaniałej katedry przy Piazza del Duomo, pół romańskiej, pół barokowej, z oryginalnym drewnianym stropem i znajdującej się w absydzie mozaice Chrystusa Pantokratora oraz pozostałościami malowideł na kolumnach czy widocznymi śladami po zerwanych zdobieniach barokowych. Z placu przy katedrze można się właściwie udać w którąkolwiek z ulic i spacer zakończyć w jakiejś miłej restauracji. Dla nas jedynym rozczarowaniem było to, że nie mogliśmy zjeść wymarzonej pizzy, na którą właśnie tam po wielu dniach jedzenia makaronu, mieliśmy ogromną ochotę! Jako niedoświadczeni eksploratorzy włoskich rejonów, nie wpadliśmy na to, że dla Włochów przecież pizza nie jest normalnym obiadowym daniem, a po prostu wieczornym posiłkiem, który w knajpach podaje się od ok. 19.00. Rozczarowanie rozładowaliśmy wieczorem rzecz jasna w zaprzyjaźnionej knajpie u ulubionego Sycylijczyka von Giuseppe.

Leniwie płynący czas, dystans i zadowolenie z życia Sycylijczyków, ich gościnność, cytryny kwitnące na drzewach, piękne widoki wysp, koloryt małych biednych miasteczek, no i okalające morze… chyba warto tam wrócić. Tym razem gdzieś na południe… Arrivederci bella Italia!

Więcej zdjęć z Sycylii »

Wpis ten, podobnie jak kiedyś o Moskwie, napisała Ania.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

O co chodzi? I po co?

Od ponad roku korzystam z Blipa. Przez ten rok chyba na każdy możliwy sposób z niego korzystałem – przez kokpit na WWW, przez GG i JID jabbera, przez BlipFoxa (w którejś zdecydowanie wcześniejszej wersji) oraz przez dwie aplikacje – Blippera i AirBlipa.

Każde z tych rozwiązań ma swoje zalety i wady. Ostatecznie wybrałem Blipa przez jabbera, a dokładniej przez konto GoogleTalk w Mirandzie. W Mirandzie, bo pozwala korzystać z kilku transportów: nie każdy znajomy chce przesiąść się na jakiego Jabbera, a i nie wszyscy mogą korzystać z GG – chociażby pracujący w różnych korporacjach (GoogleTalk jest wtedy rozwiązaniem idealnym). Przez JID GoogleTalka, bo mam historię w skrzynce GMailowej (i jak mnie nie ma to mogę zawsze zobaczyć co się działo).

Długo jednak korzystałem z Blippera (tak samo jak inne aplikacje), który miał tę niezaprzeczalną przewagę nad komunikatorem że pokazywał zdjęcia i obrazki bez konieczności wchodzenia na www. Niestety wszystkie aplikacje mają też wadę – są dodatkowymi aplikacjami, a z ich instalacją nie zawsze jest tak łatwo, szczególnie w pracy ;). Mirandy nie trzeba instalować – działa nawet z pendrive’a…

Rozwiązaniem problemów byłoby coś, co wyciągnie z Blipa i pokaże w komunikatorze obrazki. Tylko co i jak?

Jak to działa?

Szukałem jakiś czas komunikatora, który pozwoli wpływać na wygląd wyświetlanej wiadomości na podstawie jej treści. Czyli na przykład wszystkie słowa ze znaczkiem # pokoloruje na czerwono, a ze znakiem ^ na niebiesko. I nie znalazłem.

Ale w sumie przez przypadek dotarłem do wtyczki mBot dla Mirandy. Pozwala ona między innymi zareagować poprzez skrypt PHP na przychodzą wiadomość zanim zostanie ona wyświetlona. W to mi graj!

Tak więc działa to tak:

• przychodzi do Mirandy wiadomość z Blipa
• mBot przekazuje ją do odpowiedniej funkcji (najprościej mówiąc)
• odpowiednia funkcja ;) analizuje wiadomość i na podstawie ciągu znaków w wiadomości robi różne rzeczy zmieniając ciąg z Blipa. Jakie rzeczy? O tym już za moment
• po zmianach przetworzony ciąg z Blipa wyświetlamy

Co to daje albo co to może?

Otóż może kilka rzeczy. Możemy kolorować tagi (poprzedzone oczywiście znakiem #), kolorować nicki (poprzedzone ^), wyświetlamy obrazki (tak jak w kokpicie) plus link do wersji pełnowymiarowej (czyli do obrazka jaki dostajemy kilkając w pomniejszoną wersję na kokpicie/bliplogu). Dodatkowo – jeśli ktoś nas cytuje bądź mówi o nas – skrypt pokazuje „blipnięcie” w którym cytowanie/obmawianie ma miejsce.

Co ważne – pokazywanie zdjęć i innych „blipnięć” polega na parsowaniu strony danego „blipnięcia” na takiej samej zasadzie jak widzi tę stronę anonimowy użytkownik. A to oznacza, że nie zobaczymy obrazków/cytatów z wiadomości skierowanych i prywatnych.

Czego potrzebujemy?

Jak wspomniałem – potrzebujemy Mirandy, wtyczki mBot, wtyczki która pozwoli w okienku wiadomości zinterpretować BBcode – na przykład IEView (zapewne też podobnej, jednak sprawdzałem tylko IEview) oraz samego skryptu w PHP.

Instalacja – przeczytaj uważnie!

Osobom, które mają zainstalowaną wtyczkę IEview polecam ściągnięcie gotowego archiwum (nie trzeba instalować mBot). Wystarczy je wypakować i skopiować zawartość katalogu Miranda do katalogu z Mirandą jakiej używamy. Plik find_blip.php będzie potrzebny do konfiguracji skryptu.
Po wypakowaniu i dograniu odpowiednich plików, trzeba zrobić restart Mirandy. Po nim w menu głównym programu pojawi się menu MBot, a w nim opcja “Show MBot Console”. Wybieramy ją, w okienku które nam się pojawi otrzymujemy widok podobny do poniższego obrazka.

Wybieramy teraz New->Install Script, a następnie plik find_blip.php. W okienku konsoli pojawi się kilka linijek tekstu. Interesuje nas tylko jedna – wartość CID. Ja w liście kontaktów mam zarówno Blipa przez Jabbera jak i przez GG, stąd zaznaczone dwa numery na obrazku. Zapisujemy sobie odpowiedni numerek CID, otwieramy plik blip.php z katalogu Miranda/mbot/scripts/autoload (Miranda to w tym przypadku już katalog programu, do którego dograliśmy zawartość archiwum!), odszukujemy linię 36 i w niej wpisujemy odpowiednią wartość dla zmiennej $blipcid.

Dodatkowo w linii 20 warto zmienić słowo “lemur” na inne – proponuję wpisać tam swój blipowy nick. Słowo to będzie podświetlane. A chyba bardziej interesuje Was swój nick niż słowo “lemur”? ;)
Na koniec zapisujemy plik blip.php, resetujemy Mirandę i cieszymy się, bo wszystko powinno działać.
Jeśli chcecie zmienić wygląd (np. kolor) podświetlanych słów – odpowiednie fragmenty znajdziecie w zmiennych umieszczonych w liniach 11-33.

Na koniec

Skrypt można dowolnie modyfikować, jednak mam prośbę o przesłanie wersji zmodyfikowanych do mnie.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Mała ściągawka dla trafiających tutaj z Google. A z tego co obserwuję szukacie:

Kilku słów o sobie – nie wiem czy “o sobie” znaczy “o tym, który szuka” czy też chcecie dowiedzieć się czegoś o mnie? Jeśli o mnie – zapraszam do strony Autor.

Podobno jestem idiotą – hmm… zapewne się nie znamy (nie znam zbyt wielu idiotów ;) więc nie jestem w stanie sprawdzić i ewentualnie potwierdzić prawdziwości tego faktu… Ale może chodzi Ci o ostatnią kampanię reklamową sklepu Agito.pl? Jeśli tak – reklamy znajdziesz chociażby u ^Fanatyka.

Jeśli już jesteśmy przy reklamie – kiedyś zamieściłem tutaj filmy z internetowej i w zamierzeniu wirusowej kampanii mBanku z Grzegorzem Halamą. Filmy są tutaj i tutaj

Jakie możemy zobaczyć zabytki w Moskwie? W Moskwie możemy zobaczyć wiele interesujących zabytków. Coś o nich oraz o Instytucie Puszkina pisała w zeszłym roku Ania.
Zaś pomniki i zdjęcia Warszawy mego autorstwa są w galeriach na Picasie – linki znajdziesz na tej stronie
Interesuje Cię więcej zdjęć? Na przykład z weekendu na Mazurach? Proszę bardzo!

I na koniec coś filmowego - Marcel Łoziński nakręcił całkiem niezły film o kulisach przygotowania medialnego polityków – pisałem o tym filmie w grudniu 2006 roku. W styczniu 2008 roku pisałem zaś o filmie “Rezerwat” z Sonią Bohosiewicz. Resztę Grupy Rafała Kmity znajdziecie na ich stronie, a zespół rewelersów stworzony przez Arka Lipnickiego – na stronie Voice Bandu.

Jeśli jeszcze w czymś mogę być pomocny - zapraszam do kontaktu.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Jak pisałem wczoraj, dzisiaj jest dzień bloga.. Podobnie jak rok temu przedstawiam listę blogów, które uważam za godne polecenia:

• Zsyp - za styl
• Nie-pracuj - Twój psychoterapeuta - obok Reklamy od kuchni mój ulubiony web-komiks tego roku
• eM jak Media Marka Millera - ciekawostki ze świata mediów
• Czarno na białym, czyli zapiski brand managera Piotra Jakubowskiego
• Żółta koparka od ^Lavinki - bo chciałem coś lavinkowego, a przez tego bloga zacząłem zwracać uwagę na żółte koparki ;)

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Już jutro - 31 sierpnia - jest dzień bloga. Tego dnia blogerzy z całego świata zamieszczą na swoich blogach wpis, w którym polecą 5 innych blogów swoim czytelnikom. W ten sposób czytelnicy będą mieli okazję trafić na nowe, nieznane im blogi. Wymieniając się linkami blogerzy wzmocnią blogosferę, tworząc większą ilość połączeń między swoimi stronami.

Mój blog weźmie oczywiście udział w tej akcji, podobnie jak rok temu. Jutro lista blogów, które polecam (a pewien klucz sobie już wymyśliłem :)

A oto zasady Blog Day 2008:

• Znajdź 5 blogów, które Tobie wydają się interesujące.
• Powiadom 5 innych blogerów, że zapraszasz ich do zabawy w BlogDay 2008.
• Napisz ktrótki opis polecanych blogów i zamieść link do nich.
• Opublikuj wpis w BlogDay (31 sierpnia).
• Użyj tagów BlogDay - link: http://technorati.com/tag/blogday2008 oraz linku do oficjalnej strony BlogDay: http://www.blogday.org

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

W weekend byliśmy na Mazurach, nieopodal miejscowości Orżyny. Kilka fotek z tego wyjazdu znajdziecie tutaj, zapraszam do oglądania i komentowania.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Zainstalowałem RC1, testuję (część rozszerzeń jeszcze nie działa, ale pomaga w większości przypadków Nightly Tester Tools). Zaś Mozilla rozgrzewa sytuację PRem i biciem rekordu ilości ściągnięć nowej wersji.

I tak zainstaluję “pełnego” FF3, więc co mi szkodzi - zarejestrowałem się i dostałem maila:

Dziękujemy, że zdecydowałaś/eś się wesprzeć Firefoksa

Dziękujemy za Twoje wsparcie dla naszej próby ustanowienia rekordu Guinnessa w liczbie pobrań programu komputerowego w ciągu 24 godzin. Nie zapomnij powiedzieć swoim przyjaciołom, rodzinie i kolegom, aby wsparli nas pobierając Firefoksa 3 podczas Dnia Pobierania!

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Dzisiaj wszyscy w blogosferze żyją informacją Orange o tym, że w Polsce (i kilku innych krajach) będzie “later this year” oficjalnie sprzedawać iPhone’a. Dla mnie “later this year” oznacza okolice października-listopada, tak aby rynek był już dobrze nakręcony na gwiazdkę, a konsumenci uświadomieni czym iPhone jest.

Pierwszy (przynajmniej dla mnie) był Marcin Jagodziński ze swoim blipnięciem i (początkowo) krótką notką. Notka szybko trafiła na Wykop (o 10:15) i już o 12 była na stronie głównej Wykopu (a przynajmniej w moim Google Readerze ;).

Chwilę po publikacji notkę netto przepisała Manageria, a na blipie i w trackbackach wszystkich pokolei pojawiły się kolejne wpisy:

• AppleBlog.pl: Potwierdzone: iPhone w Polsce z Orange
• Antyweb.pl: iPhone w Polsce, a iTunes?
• Techkultura.com: iPhone w Polsce

Mnie osobiście to cieszy – przymierzam się do kupna iPhone (ale poczekam na drugą generację), rozważam też inne tego typu urządzenia (np. HTC Touch Diamond – wideo w trzech częściach).

Na razie czekam, a Orange… orange jest moim operatorem komórkowym, więc idealnie się składa.

Artykul pochodzi z bloga Lukasza Prokulskiego

Jak już pewnie niektórzy wiedzą (a niektórzy nawet rozgłaszają), od początku maja zacząłem nową pracę.

Tym razem (to już piąte miejsce pracy w mojej karierze…) jest to rola projektanta w Internetowym Centrum Projektowym Agory, czyli miejsce gdzie powstają plotki, ciacha, gdzie jedzie się po bandzie i nosi groszki (ale nie tylko to).